همیشه این سوال در ذهن من است که چرا ما (اکثر قریب به اتفاق اصلا بگم بجز چند مورد استثنا و موسیقی فیلم) از موسیقی و موسیقی ــ تصویر فقط با مضامین عاشقانه استفاده می کنیم؟ آیا کاربرد موسیقی فقط برای بیان احساسات عشقولانه است؟ برای نمونه شما به کانال های تلویریونی و ماهواره ای - چه داخلی این طرف و چه اون طرفی - نگاه کنید. چی می بینید؟ و چی می شنوید؟
من کاری به کیفیت و یا خوب بد بودن موسیقی ندارم بلکه کاربرد آن را مد نظر دارم. اکثر این موسیقی ها به یار و دلبر و اندام دلبر و بیوفایی و ناز چشمها و .... گیر می دهد. و اینکه تصاویر آن خواننده را در مدیوم کلوزهای متعدد و متناوب نشان بدهد و خواننده هم قیافه عاشقه شیدا را بخود می گیرد که اگه طرف همین الان جواب ندهد این خواننده از فرط عشق سکته مغزی می کند و هلاک می شود. تازه بعضی از این خواننده های عزیر هم که سنشان از سن پدربزگ من هم بیشتر است. مثلا همین جمیله خودمان. مادر من می گفت از وقتی بچه بوده جمیله را تلویونی می دیده. تازه اکثر پدر و مادرهایمان به آهنگ خیلی از همین خواننده خاطرات عاشقانه دارند. وقتی شما به کلیپ آنها نگاه می کنید می بینید آّرایش و تیپ یک دختر هفده ساله را دارند. محض نمونه نگاهی کنید به کلیپ دو تا حیرون من و تو! به خوانندگی شهره خانم.
و چیزی که بیشتر از هر چیزی مرا متعجب می کنید نمایش اندام لنگ و پاچه زنها در این کلیپ ها است (البته ببخشید که به زبان کاملا عامیانه این مطالب را می نویسم) مثل اینکه طرف از ساخت فیلم پرنو و سکسی منع شده تمام هنرش را در این کلیپ خرج می کند. باور کنید نه اینکه بخوام جانماز آب بکشم و ادای برادر و اخوی ها را دربیارم نه. شما خودتون یه نگاهی به این کلیپ های بکنید...
اگر هم به متن خیلی از این موسیقی ها مرجعه کنید می فهمید که چه مطالب آبگوشتی است برای این موضوع به وبلاگ بایرامعلی مراجعه کنید. بایرام خیلی بهتر از من در این مورد می نویسد. آنقدر چرند و پرند در این اشعار هست که باید هزار مفسر و کارشناس جمع شوند تا معنی بیمزه آنها را تفسیر کنند. یه مطلب خیلی جالب را چند وقت پیش سیدابراهیم نبوی در یک سینمار در همین رابطه گفته بود که الان فایل صوتی اش را ندارم از دوستان می خوام اگر کسی سراغی از اون داره برام کامنت بذاره یا بفرسته.
برگردم به قصیه کلیپ ها. مضمون شعر کلی عاشقانه است از وفای یار و عشق آسمانی صحبت می کند و تصویر یک یا چند زن خوشگل می بینید که مثل فیلم های پرنو خودشون را تکون می دن و آدم نمی دونه نوستالوژی عاشقانش را در ذهن داشته باشه یا یا بره تو نخ این خانم ها و اتفاقی که داره می افته و اینجاست که به تو القا می کنند که عشق یعنی همین لنگ و پاچه و رقص با زن لخت. جهت نمونه به کلیپ های افشین نگاهی بکنید...
در بعضی از کلیپ ها هم چنان تصاویر بی ربط است که تو هم از منظور شعر غافل می مونی هم از لذت موسیقی. بطور مثال شعر در وصف وفای مشعوق است و کمند گیسو او ولی می بینی در کلیپ تبیلغ فلان خودرو است و خواننده سوار بر ماشین خیابان های لوس آنجلس یا دوبی را طی طریق می کند. و یا اینکه زن رقاص حرکات ژیمناستیک را به جای رقص انجام می دهد. بعضی از رقص ها که اصلا به فرهنگ ما ندارد. حالا خدا پدر این ممد خردادیان را بیامرزد حداقل اینکه رقصش ایرونی بود. در کلیپ های جدید از رقص های راک سیاهوستی گرفته تا رقص اسپانیایی و گوتمالایی و غیره ... استفاده می کنند.
تازگی ها که مد شده نصف موسیقی متن فارسی است و نصف دیگه ش به زبون های دیگه.. تازه از رقاصه های غیر ایرونی که خیلی استفاده می کنن و فکر می کنن کلبپ شون خیلی با کلاس شده...
اگه دوست داشتید به یاد گذشته ها مراجعه کنید. اما باید بگم قدیم ترها مفهوم عشق در موسیقی و فرهنگ ما یک تعریف دیگری داشت.
